Restaurants Rotterdam

Dit is ’t meest bijzondere (halal) restaurant dat ik tot nu toe ontdekte…

By on 4 mei 2017
Share

Meestal ontdek ik bepaalde plekken door rond te fietsen of te slenteren door om ’t even welke stad en soms krijg ik een tip van iemand met hoog ontwikkelde smaakpapillen. Dan ga ik erop af, het liefst eet ik er eerst (stiekem) een paar keer en schrijf ik er dan, bij groot enthousiasme, een artikel over. Maar deze parel ontdekte ik met dank aan de NOS. Notabene. In een artikel las ik nl. dat de man die verdacht wordt van de aanslag op Club Reina in Istanbul mogelijk een Oeigoer is. En daar had ik nou nog nooit van gehoord. Van Oeigoeren. Ik googelde een eind weg om uiteindelijk op de website van een Rotterdams restaurant achter de wonderschone West-Kruiskade terecht te komen. Typisch weer natuurlijk :-). Toen nog geen idee wat me te wachten stond…

Als mensen mij nu vragen wat Oeigoeren zijn dan antwoord ik met droge ogen: “Dat is een Turks volk uit een autonome regio in het noord-westen van China”. En dat met een timbre in m’n stem dat doet denken dat ik met die kennis geboren ben. Dat men vermoedt dat ik vast een Oeigoerse neef heb o.i.d. Niets minder waar natuurlijk.

Soit.

De Oeigoeren werden tijdens de middeleeuwen verdreven uit Mongolië en kwamen later in Oost-Turkestan terecht wat nu het Noord-Westen van China is (Xinjiang). Daar is bijna de helft van de bewoners Oeigoer (ruim 8 miljoen mensen). De Oeigoeren vermengden zich toen met de Indo-Europeanen die in die regio woonden. En schijnbaar is dat nog steeds te zien aan het uiterlijk van de hedendaagse Oeigoeren. Hun trekken zijn doorgaans meer Europeaans dan Turks. Eerder hingen ze het boeddhisme en christendom aan maar in de 15e eeuw bekeerden ze zich tot de Islam. Hun taal stamt af van dezelfde taalfamilie als het Turks en lijkt dus niet op het Chinees. Net als in Tibet wordt de cultuur van de Oeigoeren vandaag de dag nog steeds onderdrukt in China. Zo mag er geen Oeigoerse les meer gegeven worden en allerlei gebedshuizen en scholen zijn door de overheid gesloten.

In het restaurant hangt een foto van de hoofdstad Ürümqi, ook meteen de naam van het restaurant:

Er wandelt een bekende van de eigenaar binnen die groet met salam aleikum en bij het raam zit een Chinees koppel te lunchen. De eigenaar spreekt zowel vloeiend Mandarijn als Oeigoers. Dat lijkt me nou hilarisch om te kunnen. Dan zou ik heel wild in ’t Oeigoers bellend richting mijn favoriete Chinese restaurant wandelen om dan daar in de taal der Mandarijnen mijn bestelling te plaatsen. Een diepe indruk achterlatend bij de babyboomers die net hun maandmenu besteld hebben….Om vervolgens Oeigoers bellend door te wandelen naar de Turkse bakker (die waarschijnlijk zo’n 15% van wat ik zou brabbelen zou verstaan) waar ik dan in het Nederlands een Turks brood bestel. Totale verwarring veroorzaken. Enig lijkt me dat.

Dit kwam ter tafel:

Mooi tafereel wat mij betreft. Ik at ’t allemaal en met groot gemak in mijn eentje op. Onder ’t mom van #fitgirl #healthy #veggies #challenge

Nee, grapje. Ik had assistentie, thank God. Van de Stadsbemoeial. Leuk mens is dat. Bemoeit zich wel overal mee.

Dat wandkleed op de achtergrond komt trouwens all the way from Xinjiang. Supervet en ik vermoed met de hand geweven. Maar echt verstand heb ik er niet van kan ik bekennen. Eigenlijk zeg ik maar wat. Maar van IKEA komt ’t niet, dat is duidelijk. Op de voorgrond zie je şiş kebab. We zoomen even in:

Anders dan de andere kebabi die ik al at in mijn korte culinaire leven. Subtiele smaken: komijn, beetje zout, chili en wat ui. ZALIG.

Verder op tafel: Dapanji. De grote schaal hieronder:

Mijn god, daar kwam geen eind aan. Een schotel met kip, paprika, bosui…verder proefden we kruidnagel, pepers, szechuan, steranijs en gember. En niet te vergeten: knoflook. Dat vinden Hollanders nogal eens spannend. Want stel je moet nog op stap. Of je hebt nog een gesprek. Ik zeg: als we nu gewoon met z’n allen afspreken om voortaan per week op z’n minst één knoflookbol te eten dan hebben we dat probleem niet meer en krijgt het gemiddelde Nederlandse avondmaal ook nog een beetje smaak :-).

De noodles die je erbij krijgt (lagman), zijn handgemaakt en lekker chewy:

Dat met de hand is nogal een werkje. Zelf pasta maken is er niets bij. Je moet het deeg rollen en steeds verder uit elkaar trekken en af en toe tegen het aanrecht aansmijten maar de slierten moeten wel gelijkmatig blijven. Vervolgens worden ze ingesmeerd met olie om plakken tegen te gaan (meestal gebeurt dat met bloem) en daarna gekookt. De slierten op de foto zijn dan ook niet te vergelijken met de noodles uit een pakje. Ze slurpen ook lekker weg. Het gerecht boven het bord noodles is een stoof van kalfsvlees en groenten en zwarte peper. De smaken zijn puur en ’t eten is allemaal ontzettend vers. En alhoewel de twee schotels die we bestelden er een beetje hetzelfde uitzien, smaakten ze wel echt anders en uniek. Ik dacht niet echt aan de Arabische keuken maar ook niet aan de Chinese gerechten die we in Nederland vooral kennen. Ik ben ook niet echt mijn vader maar ook niet echt mijn moeder maar ook weer een klein beetje wel, als je heel goed kijkt. Dat idee dus.

Met veel plezier maar ook moeite op een bepaald moment, baanden we ons een weg door de gerechten heen. Langzaam maar zeker begon ik te begrijpen waarom er plastic over de witte tafelkleden zit :-). ‘T wordt best een bende op een bepaald moment met die smakelijke slierten en rode saus.

Getting there…

We bleven er van eten…Dat heb ik ook met hele goede Indonesische rijsttafels. Met sommige voedsels maakt ’t niet zo veel uit of ’t warm of koud is, ’t blijft verschrikkelijk lekker. Ze serveren trouwens geen varkensvlees en het eten is 100% halal.

Voor de kenners, op de poster hieronder zie je wat ze nog meer serveren:

 

Valentijnsvibe:

Mooi is ’t daar:

Oeigoerse skittles en amandelen staan standaard op tafel. Niet moeilijk doen over zoet dat pas na het eten zou mogen. Als je er zin in hebt dan eet je ’t gewoon. Neem jezelf en ’t leven niet te serieus ajb.

Je kunt je ook verkleden en een instrument oppakken…

en dan dit tafereel nabootsen:

Deze grote pot jasmijnthee gaf me het gevoel dat ik bij mijn Turkmeense/Georgische/Russische oma op bezoek was:

Eet hier ajb, al is het alleen om die chewy noodles een keer op te slurpen en ’t verschil te snappen tussen instant & vers.

Urumqi

  • Diergaardesingel 93B in Rotterdam (5 min. lopen van Rotterdam CS)
  • Openingstijden: di t/m za v.a. 17:00u en in het weekend v.a. 11:30u. Maandag gesloten
  • Let op: de openingstijden op hun eigen site kloppen niet!
  • 100% halal

TAGS
RELATED POSTS

LEAVE A COMMENT

Jonneke
Amsterdam, The Netherlands

Mooncake is door een vakjury verkozen tot Foodblogger vh jaar! Ontdekt dé verborgen pareltjes op het gebied van (street)food in Nederland & verder weg én deelt recepten + ander eetbaar vermaak. Met een knipoog naar het Midden-Oosten.

Follow